| Profilo di Wipraimaஐ(｡･ω･) Ma[T]H...tha ~ L...FotoBlogElenchi |  Strumenti  Guida |
|
18 marzo 21 ปี กับ 1 วันคุณรู้ไหม เวลามีค่าแค่ไหน ?
ถ้าอยากรู้ว่าหนึ่งปีมีค่าเพียงใด
ให้ถามนักเรียนที่สอบไล่ตก
ถามมารดาที่ต้องคลอดบุตรก่อนกำหนด
ให้ถามบรรณาธิการหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์
ให้ถามคู่รักที่ต้องรอเวลาจะพบกัน
ถามคนที่พลาดรถไฟ รถประจำทางหรือเครื่องบิน
ให้ถามนักกีฬาโอลิมปิคที่ได้เหรียญเงิน
นี่แหละคุณค่าของเวลา เวลาไม่เคยรอใคร เราควรใช้เวลาทุกขณะอันมีค่ายิ่งให้ดีที่สุด แล้วคุณล่ะคุณคิดว่าคุณใช้เวลาของคุณอย่างเต้มที่รึเปล่า ?
ที่มา : Fwd mail
26 febbraio ตัวแทน .. ... ก่อนอื่นต้องขอแสดงความยินดีกับพี่สาวที่จบการศึกษา และจะรับปริญญาวันเสาร์นี้(28 ก.พ.) และก้อมีการซ้อมใหญ่ไปเมื่อวาน แบบว่าร้อนโคดๆที่สวนอัมพร อยู่ที่อื่นก้อแทบจะละลายแล้ว แต่พอมาที่นี่ระเหิดได้ได้อ่ะ - -" แถมคืนก่อนหน้านั้นก้อไม่ได้นอนเรย - ตื่นเต้นมาก พี่สาวตรูจะรับปริญญาๆตื่นเต้นๆ นอนไม่หลับเรย แน่นอนว่าคนที่บ้านคนอื่นๆก้อเช้นกัน ทุกคนตื่นเต้นแทนมันหมด แต่ตัวมันนอนหลับสบ๊ายยยย พอถึงเมื่อวานรูปออกมาเรยมีมันสวยอยู่คนเดียว ส่วนชั้นนี่หยังกะซากศพ ไปมันโทรมๆ หน้ามันๆอย่างนั้นเรย(จิงๆจะแต่งหน้าไปละ แต่เหนอากาศร้อน กลัวจะเยิ้มมม 555+)
และแล้วคับเนื่องจากเปนครอบครัวตัวกลมอามรณ์ดี ก้อไม่พลาดที่จะมีเรื่องฮาๆ ..
(อันนี้โดย พี่สาว)
อีกเรื่อง ..
(อันนี้ตอนเดิน MBK วันนี้)
20 febbraio I don't care!! .. เรื่องมันมีอยู่ว่า วันนี้(20 ก.พ. 52)ม่ายมีครายจะอยุ่บ้านเรย ประมกอบกับข้าพเจ้าไม่มีเรียน ก้อเรยขออยู่บ้านเปนหลานกตัญญูซะโหน่ย ฮุ ฮุ - ขอบอกว่าวันเน้ร้อนมากๆๆๆเรย แต่จะให้หยิบเสื้อบางๆมาใส่ก้อใช่ที่ ครั้นจะใส่ลายดอกสุดระบายอากาศก้อเหนจะเร็วไปหน่อย สุดท้ายเรยจบลงที่เสื้อยืด"I don't care."ที่บางพอดีๆแบบไม่น่าเกลีดนัก และใส่นอนตากพัดลมจนสัก 10โมงเหนจะได้ ก้อเรยออกไปตัดผมที่ร้านเดิม และทรงเดิม แต่ผลออกมาว่ามันได้ทรงเดิมจิงๆ แบบว่าสั้นเต่อสุดๆแบบ"เดิม"ตอนแรกเรยอ่ะ - -"
คือ พอตัดออกมาก้อเสียเซลฟ์อยู่แล้ว แต่ไคล์แมกซ์มันอยุ่ตรงที่เดินไปรอรถเมล์ไปโลตัส ก้อมีนักศึกษาหลายคนยืนอยู่อ่ะนะ แต่มีนังสองคนที่มันมาเจ๋อนินทาให้เราได้ยิน แล้วชี้ชวนกันดูทรงผมเราประมาณว่า "แกๆดูทรงผมน้องคนนั้นดิโคดฮาเรย เจ๊แกโคดมั่นอ่ะตัดทรงนี้" อีอีกคนก้อเปนลูกคู่เรย "อ่าว ก้อแกไม่เหนเค้าใส่เสื้อออ .. ไอด้อนแคร์ คงไม่แคร์ใครเจงๆอ่ะตัดทรงนี้" .. ตอนนั้นฟังแล้วแบบ กูผิดไม๊เนี่ยยยยยย!!!! ในใจคิดว่าจะกลับบ้านดี รึจะไปโลตัสดี แต่รถมันมาพอดีเรยยขึ้นไปอย่างงงๆ สรุปคือไปโลตัส 55+
แล้วๆๆๆ .. ประเด็นอีกทีมันอยู่ตอนทานอาหารเยนที่บ้าน พอพ่อเหนพ่อก้อถามว่า ร้านไหนแกล้งมา เราก้อได้แต่หัวเราะเหอะๆๆ ซักแปปปู่หันมามองแล้วพูดว่า "ชั้นเคยบอกแล้วไง ตัดผมวัยรุ่นสมัยนี้ง่ายจะตาย แค่ทำให้มันดูทุเรศๆเข้าไว้" ... ตอนนี้ชักเริ่มรุสึกว่าหัวตัวเองตอนนี้มันแย่มากๆๆแล้วอ่า T_T
25 gennaio ความสำเร็จของเพื่อน และความรันทุรังของเรา ก่อนอื่นเรยต้องขอแสดงความยินดีอีกรอบกับบัณฑิตใหม่ของมหาวิทยาอัสสัมชันทุกคน พี่เอิ้ล รวมทั้งแกด้วยนะไอนุ(ถึงแกจะไม่มาอ่านก้อเหอะ) เมื่อวานเรามีโอกาสได้ไปงานรับปริญญาของเพื่อนมา ขยันสุดยอดจบสามปีครึ่ง ซึ่งงานมอบปริญญาบัครนี้ก้อจัดที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิตติ์ แล้วคือแค่ลำพังงานรับปริญญาคนก้อเยอะอยู่แล้ว เมื่อวานยังเปน"วันจ่าย"ของคนจีนอีกตะหาก โอ้โห!!คนเยอะx2 แบบว่าไม่ว่าจะไปที่ไหน ไปยังไง ก้อเจอแต่ คน คน คน ทำให้เราไม่สามารถเอารถไปถึงศูนย์ประชุมได้ ในที่สุดก้อต้องจอดไว้ที่คาร์ฟูร์รัชดาฯ แล้วก้อนั่งใต้ดินไป แล้วก้อนะอย่างที่บอกใต้ดินก้อได้ดินเหอะ คนโค้ดดดเยอะเรย หยั่งกะอาณาจักรไส้เดือน เยอพเปนเรือนพันเรือนหมื่นเรยทีเดว ..
และในที่สุดเมื่อเราไปถึง พอขึ้นไปบนดินจนได้ - -" ปรากฎว่าบนดินคนยิ่งเยอะกว่าตะเก๊อี๊กกก!!! ซวยแล้วตูจะหาเพื่อนเจอไหมเนี่ย ก้อเรยเอาวะลองเสี่ยงดวง โทรหามันดู(ตอนรับปริญญาปีที่แล้ว เราเหนเหตุการณ์ที่มือถือบัณฑิตแบตหมดแล้วทำให้ติดต่อใครไม่ได้เยอะมาก - เพราะฉะนั้นจะแนะนำ และเตือนตัวเองไว้เรยว่า ตอนรับปริญญานะ ตูจะเกณฑ์คนที่บ้านมาถือโทรศัพท์ไว้เรย แล้วจะให้ถือไว้ซะสามเครื่องเผื่อแบตหมด) ..
23 gennaio เป๊ปซี่กรีน - เกี่ยวกะ Earth warming ไหมเนี่ย? .. คือ ตะกี้สดๆร้อนๆ เราไปหาไปกินแบบว่า .. ทำโปรเจคมานาน เบื่อแล้ว ปวดตา หาไรทำแก้เซง ลงไปเอาของมากิน ปรากฎหนมซองๆไม่มีเรย มีแต่เถ้าแก่น้อยของพี่เต็มตู้เรย - -" เรยเดินๆกะหาน้ำหวานๆกิน ปรากฎไปเจอ เป๊ปซี่กรีน เปนผลิตภัณฑ์ใหม่(รึเปล่า?)ของเป๊ปซี่(เหมือนเคยเหนไปเนตว่า ที่ญี่ปุ่นมีเป๊ปซี่ไลท์ .. คือเปนเป๊ปซี่สีขาวอ่ะ) มาพูดถึง เป๊ปซี่กรีน กันต่อ ..
เนื่องด้วย ณ ขณะนั้นฟีลแบบว่า สมองกะลังบรรเจิดไปด้วยไอเดีย เพราะอยู่ในขณะเพิ่งหยุดพักหลังจากทำโปรเจคมานาน ทำให้เราเรยคิดอะไรแผลงๆว่าไอเป๊ปซี่กรีนนี่มันจะเกี่ยวของอะไรกับพวกรณรงคลดโรคร้อนป่าวหว่า? แบบ think green ไรแบบนี้ ว่าแล้วก้อสงสัยต่อไป ว่ารสชาติมันจะเปนยังไงหว่า มันจะเหมือนเป๊ปซี่ธรรมดาอ่ะเป่า? - และเนื่องจากเรา เหล่านิสิตคณะวิทยาศาตร์ถูกปลูกฟังมาไม่ให้เชื่อในสิ่งที่เห็น ให้เชื่อในผลการทดลอง เราก้อเรยทดลองมันดูซะหน่อย .. ผลลัพธ์ที่ได้ก้อคือ เรารุสึกว่า อีเป๊ปซี่กรีน เนี่ยรสชาติมันห่วยแตกมากๆเรยอ่ะ รุสึกว่ารสมันไม่เหมือนเป๊ปซี่ แต่มันก้อเหมือนกะไรบอกไม่ถูกรู้แต่ไม่ชอบ แต่ด้วยสมบัติของมันมั้ง กินไปอึกเดวมันยังติดที่ลิ้นอยู่เรยอ่า - พูดถึงตอนนี้ทำให้เรารุสึกถึงคำพูดของเพื่อนที่ภาคเราคนนึงแบบว่าตอนนั้นนั่งกินข้าวกันอยู่ แล้วพอดีไอแนนมันไปซื้อ แลคตาซอยแบล็กมากิน เราก้อบอกไปว่ามันไม่เหนจาอร่อยเรยไรทำนองนี้ แล้วก้อ .. ออกทะเลเจ้าข้าเอ๊ย คุยไปคุยมาพูดถึงเรื่องแฟนต้าลื้นจี่ ซึ่งเราให้ความเหนไปว่า "คือเรากินแล้วรุสึกว่า ลิ้นจี่มันควรจะกลับไปเปนลิ้นจี่อย่างเดิมอ่ะ ไม่น่ามาเปนแฟนต้า" แต่ คุณไมค์ เพื่อนภาคเราคนหนึ่งกลับเปนแฟนของแฟนต้าลิ้นจี่อยู่ และนอยมากนี่มันเลิกผลิตไปแล้ว เพราะมีคนที่คิดแบบเรามากกว่า 555
ซึ่งถ้าพูดถึงเรื่องของอร่อย(สำหรับเรา) แล้วมันก้อเลิกผลิตไปแล้ว ก้อเหนจะมี โฟร์โมสรสกล้วยหอม นี่แหละ .. คือเราเปนคนชอบกล้วยหอมเปนชีวิตจิตใจ ตอนนั้นที่มันวางขาย ได้กินแค่ 2-3 ขวดเองมั้ง(ขนาดตอนมันวางขายยังหาซื้อยากมากๆอ่า) แถมตอนนี้ยังเลิกผลิตไปแล้ว สร้างความเสียดายให้เราเปนอย่างมาก - ทั้งที่เราก้อคิดว่ามันอร่อยๆดีแท้ เหอๆๆ
.. อันนี้เปนเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยอีกเรื่องแล้วกัน คือตะกี้ตอนที่เราจะกิน เป๊ปซี่กรีน เราเพิ่งสังเกตข้างขวด มันมีเขียนว่า มีคาเฟอีน เราก้อเรย "เหอ!! .. เป๊ปซี่กรีนมีคาเฟอีนด้วยหรอ" แล้วก้อเรยไปดูกบเป๊ปซี่ออริจินัล ปรากฎว่ามันก้อมีคาเฟอีนเหมือนกัน ตอนนั้นรุสึกแบบว่า"จิงดิ๊ .. เพิ่งรุ้นะเนี่ย" รุสึกเหมือนโง่มากๆที่เพิ่งสังเกตเหน 55
20 gennaio visa อเมริกา .. ข้าก้อได้มาแร้น !!! .. วันนี้เรียกได้ว่าเปนวันที่สำคัญวันหนึ่งสำหรับเราเรยทีเดียว เพราะเปนวันที่ทางสถานฑูตนัดให้ไปสัมภาษณ์วีซ่า ซึ่งการจะได้ไป รึไม่ได้ไป work&travel ของเราก้อขึ้นอยู่กะเรื่องนี้เปนสำคัญด้วย เพราะถ้าวีซ่าไม่ผ่าน ก้ออดไป แล้วจะทำยังไงกับชีวิตล่ะ หาก้อไม่ได้หา เรียนก้อไม่ได้สมัครไว้ .. แต่ช่างเหอะ ในที่สุด วีซ่าอเมริกา ข้าพเจ้าก้อได้มันมาในมือ วะฮะฮ่า
เริ่มด้วยวันนี้ ก้อมามหาลัยแต่เช้าเหมือนเดิม ทำนู่นทำนี่ พอได้ซักแปดโมงก่าๆ ก้อเดินไปที่สภากาชาดไปบริจาคเลือด ซึ่งเด๋วนี้สภากาชาดเค้าพัฒนาแล้วเว่ย เค้ามีรถแบบ รถกอล์ฟ บริการรับ-ส่ง จากที่หน้าประตู ไปถึงตึกที่บริจาคเลือด แต่เนื่อจากข้าพเจ้าไม่รู้ เรยเดินเข้าไปเฉยๆ ปรากฎว่าเหตุการณ์ระทึกใจก้อเกิดขึ้น โดยไอรถกอล์ฟรับ-ส่งที่มันจอดอยุ่ ก้อติดเครื่องแล้วไล่ตามตู เท่านั้นไม่พอ คนขับก้อตะโกนเรยให้ขึ้นรถ .. ทั้งอาย ทั้งตกใจเรย เหอๆๆ ทั้งนี้พอบริจาคเลือดเส็ดออกมาจากตึกก้อเจอรถกอล์ฟคันเดิม(แหม่ .. มันช่างทำบุญกะตูมานะ เหอๆๆๆ) ข้าพเจ้าเรยเดินไปขึ้นมันแต่โดยดี เพราะไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยเดิม - -"
ทีนี้มาเล่าถึงเรื่องวุ่นๆของการไปขอวีซ่าบ้าง .. อันนี้หลังจากการรับประทานอาหารกลางวันแสนอร่อยที่จุลจักรพงษ์ฟู้ดเซนเตอร์อันสนิทสนมของเด็กวิดยาแล้ว เรากะเมย์(อีนี่อีกแล้ว)ก้อออกเดินทางไปยังสถานฑูตอเมริกา
ครับ .. แล้วเมื่อสองกะเหรี่ยงได้พาตัวเองทั้งสองไปถึงสถานฑูตแล้ว ก้อเริ่มไปต่อแถวตรวจร่างกาย ตรวจเอกสาร ทำนู่นทำนี่ แล้วก้อรอ ร้อ รอ จนถึงบ่ายสอง กว่าจะได้สัมภาษณ์ และแล้วสิ่งที่สร้างความตระหนกแก่พวกเราทั้งสองก้อปรากฎตรงหน้า ก้อไอสัมภาษณ์วีซ่าที่ว่าเนี่ย ตรูก้อเพิ่งรู้ว่ามันให้ไปยืนตอบคำถามเค้าเหมือนเวลาเราไปซื้อบัตร BTS อ่ะ(ตอนแรกนึกว่าอารมณ์เดียวกับสัมภาษณ์ทั่วๆไป แบบว่าเค้าไปในห้องไรงี้) โอ้คับ .. และในที่สุดต่อหน้าประชาชี เราทั้งสองก้อต้องทำอย่างนั้นแล เหอๆๆ แต่ .. ระหว่างที่จะเข้าสัมภาษณ์สิคับ แถวเราดันมีเพื่อน(ที่เพิ่งรุจักกัน)ที่แสนจะหวังดี คอยพูดไซโคพวกเราตลอด
จากนั้น .. เมื่อถึงคิวของสัมภาษณ์ของเรา(ได้กงสุลที่หล่อมากก เฟรนลี่ด้วย โคดโชคดี ฮุฮุ)
สรุป กูรอสัมภาษณ์นานมากกก แต่สัมภาษณ์จิงกิ๊กเดว กิ๊กเดวเท่านั้นผ่าน!!! และแล้วเราก้อได้วีซ่าอเมริกามาไว้ในมือ โฮะๆๆๆ
29 dicembre เกิดเป็น ญิ๋ง แท้จริงแสนลำบาก ... blog ครั้งนี้ขอมอบเครดิตให้กับกระทู้ในพันทิพกระทู้นี้เรย >> http://www.pantip.com/cafe/woman/topic/Q7306438/Q7306438.html ตอนนี้ได้ขึ้นเปนกระทู้ฮ๊อตด้วย เพราะฮา และแอบรงกับผู้หญิงหลายๆคน เพราะเจ้าของกระทู้(ที่เปน ผช )จะเล่าๆๆเกี่ยวกับเพื่อน ผญ ของเค้า ทำให้เราเรยได้แรงบันดาลใจมาอัพ blog เกี่ยวกับความเปน ผู้ญิ๊งงง ผู้ญิ๋ง ของเราซะหน่อย 555+
เรื่องแรกก้อคือ .. เรื่องรองเท้าส้นสูง(ที่ จขกท กล่าวถึงเปนเรื่องแรก ว่าทัมมั๊ย ทัมมัย ผญ ถึงต้องใส่กันจั๊ง ?)
เรื่องที่สอง อันนี้เกี่ยวกับเรื่องกระเป๋า ที่ ผญ ส่วนมากชอบ แบกกกก อะไรเยอะแยะไปหมดตลอดเวลา
13 dicembre แขนโต ขาลาก .. ... ช่วงที่ผ่านมาถ้าใครแอบสังเกตอาจจะเหนว่าเราหายหน้าหายตาไปจากวงการ msn นั่นก้อเป็นเพราะเราเกิด accident เนื่องมาจากความความสำส่อนของคอมของเราเอง ที่แม่งยอมใครก้อใครง่ายเกิน ใครเค้าจะมาใช้ จะเอาอะไรมาให้ก้อเอาหมด เรยได้ของแถมเป็นไวรัส สมน้ำหน้า (ฮ่วย !!!)
วันนี้(ทั้งๆที่พรุ่งนี้มีสอบCU-TEP และสอบมิทเทอมอีกในอาทิตย์หน้า) .. ข้าพเจ้าเรยต้องสละอนาคต เอาคอมไปซ่อม แบบว่า ยกไป ยกมา ยกขึ้น ยกลง ถอดสาย เสียบสาย หลายรอบมาก จากห้องของข้าพเจ้าที่อยู่ชั้น 2 ของบ้าน ไปซ่อมที่พาต้าชั้น 5 ซึ่งรวมค่าเสียหายทั้งหมดได้เปน 1140 บาท!!! (ค่าลง window ใหม่ กับค่าซ่อมช่อง CD) ซึ่งโอเค เอาคอมไปทิงไว้ตอน 10 ดมง เค้าเรียกให้มารับตอนบ่ายสาม กลับมาลงๆๆๆโปรแกรมทั้งหลายทั้งแหล่ต่อจน 5 โมงเยน มาเช็คปรากฎ ยังเล่น msn ไม่ได้!!! ไม่เจ้าอยากจะกรี๊ด เรยโทรไปหาที่ร้าน เค้าบอกถ้าซีเรียส ยกมาเรยเด๋วลงให้ใหม่ ตูก้อ .. เอาวะทั้งวันแล้ววันนี้เอาให้แม่งเรียบร้อยไปเรย โย๊กกกก .. เปนรอบที่ 3 ไปที่พาต้า แต่รอจนได้มา แต่แอบโชคดี เพราะได้คุยไปเอกซ์คุลซีฟ(เนื่องจากร้านมันกำลังจะปิด)กับช่างซ่อมซึ่งหล่อและน่ารักมากๆๆๆ(ให้อภัย) และแร้วตอนนี้ msn ของข้าพเจ้าก้อกลับมาใช้ได้ดังเดิม ฮิ้ววว !!!!
เหตุการณ์นี้สอนให้รุ้ว่า ..
06 novembre สัปดาห์แรก .. ครั้งสุดท้าย ตอนนี้ก้อเปิดเทอมมาได้อาทิตย์ก่าๆ(เกือบจะสองอาทิตย์ละ) พูดถึงก้อแอบใจหาย เพราะมันเป็นการเปิดเทอมครั้งสุดท้าย(สำหรับปริญญาตรี)ของเราแล้ว .. แต่คิดว่าจะสบายๆเหมือนทุกปีหรอ โน้ววว !!! ไม่เลยครับทั่น เริ่มต้นปรเด็นด้วยการปิดเซคของ rec camp เซควันอังคาร ที่ทำให้อะไรๆ ก้อดูยุ่งไปหมด แล้วยังการลงรายวิชาใหม่ การขอลงรายวิชา การขอลงทะเบียนแบบS/U การเข้าเรียนครั้งแรกบลาๆๆๆ
ซึ่ง .. มันทำให้เราเหนื่อยมากๆๆๆๆ แถมเรายังต้องเผชิญกับกิจกรรมมหาโหดอย่างโปรเจค และการเตรียมตัวสำหรับการไป work ของเราอีก
แต่ขอแอบเล่าเรื่องฮาๆ(หน้าแตก) ทั้งที่เรียนมา 4 ปีไม่เคยเกิดเหตุการณ์นี้เรยให้ตาย .. เรื่องมันเริ่มขึ้นเมื่อวันจันทร์แรกที่เปิดเทอม(ประเดิมความซวย) ที่กะว่าจะไปขอวิชา ปรัชญาไรซักอย่าง แต่อาจารย์ไม่ให้เรยต้องรีบดิ่งไปหาวิชาอื่นแทน ระหว่างนั้นก้อโทรไปหานาดา ให้หาว่าจันทร์บ่ายเนี่ยมันมีวิชาไรลงได้บ้าง? ..
จากนั้น วิกะเมย์ก้อบึ่ง 4x100 ไปที่ห้องดังกล่าวทันที .. แต่เนื่องจากการมันเป็นการบึ่งการคณะอักษรฯ(ตอนไปขอปรัญญา) ไปที่คณะวิดยา ซึ่งไกลอยูพอควร ทำให้กว่าจะไปถึงก้อราวๆบ่ายครึ่ง นั่นคือเลยเวลาเข้ามาแล้วครึ่งชั่วโมง ทำให้พอไปถึงเรยมีคนอยู่เต็มห้อง เราจึงรีๆรอๆไม่กล้าเข้าไป - พอดีกับมีเจ้าหน้าที่ภาคBotเดินมาเห็นพอดี ..
พอไปถึงห้อง 107 ก้อเข้าไปเจออาจารย์พอดี เค้าก้อเรยถามว่า ..
พอนั่นไปได้สักพัก สายตาจากคนในห้องก้อยังไม่หมดไป เรยเริ่มสังเกตได้ถึงความผิดปกติ เพราะทุกคนในห้องเปนปี1 ทั้งนั้น !!! ก้อเรยตัดสินใจถามน้องที่อยู่ใกล้ๆว่า ..
จากนั้นค่ะ .. สาวน้อยภาคแมทผู้ไม่ละความพยายามทั้งสองเลยเดินไปหาห้องเรียนต่อในชั้นบน .. ขึ้นไปชั้น2 ก้อแล้ว ชั้น3 ก้อแล้ว ก้อยังไม่เจอเรยไอห้องที่มันเรียน plant better life เนี่ย - พอดีไม่เจอเจ้าหน้าที่(คนละคนกะตอนแรกนะ) เรยได้ถามว่า ..
.. และสรุปว่าตอนนี้ Biotec daily life ก้อมาอยู่ในตารางสอนของข้าพเจ้าเรียบร้อย เหอๆๆๆๆ
เรื่องนี้สอนให้รูว่า ..
1. gened เปนเวบที่เชื่อถือไม่ได้ที่สุด เมื่อคุณคิดจะลงรายวิชาใดๆ กรุณามาเช็คกับ reg ก่อนด้วยเสมอ
2. เมื่อคุณเช็ครายวิชากับ reg แล้วก้ออย่าเพิ่งนิ่งนอนใจ เพราะมันอาจจะเลื่อน ย้าย หรือที่เลวร้ายที่สุด ก้ออาจจะปิดเซคด้วยก้อได้ เหอๆๆๆๆ
26 ottobre อย่างนี้ดี รึ อย่างนี้ก้อดี ? ... ตอนนี้รู้สึกเหนื่อยมากมายกับในหลายๆเรื่อง ต้องกลับมาคิดมากเรื่องเดิมๆอีกละ รู้สึกเซงมากมาย แต่เปนความเซงที่ดี ที่อย่างน้อยก้อรู้ว่าเซงเรื่องอะไร(เหอๆๆๆ) ตกลงว่าตอนนี้เราสมัครไปโครงการ Work & Travel เรียบร้อยแน่นอนแล้ว แม้จะไม่ได้ไปในที่ที่หวัง และกับคนที่หวังก้อตาม
- - โอเค .. เรื่องทั้งหมดที่ตะพูดก้อมีแค่นี้ละ 555 - -
จากนีไปจะเปน blog ที่ต้องใช้วิจารณการณ์ในการรับฟังละ
.. เรื่องมันมีอยู่ว่า ก่อนหน้านี้เราเครียดมากกับการวางแผน และการตัดสินใจเกี่ยวกับอนาคตหลังจากเรียนจบ ว่าเราจะเรียนต่อดี(ซึ่งปัญหามันอยู่ที่ว่า งั้นจะต่ออะไรล่ะ?) หรือจะทำงานดี(แล้วก้อจะมีคำถามต่อมาอีกว่า บลาๆๆๆ) และเนื่องมาจากว่าคิดไม่ตกนี่เอง(ซึ่งก้อดีแล้ว เพราะถ้าคิดตกคงต้องเก็บ - บอกแล้วว่า blog นี้ไร้สาระ 555) เราเลยไปหาที่ปรึกษาทางใจ ก้อคือ การดูดวง ซึ่งไม่รู้เปนเพราะว่า ผู้หญิงส่วนใหญ่จะชอบดูดวงอยู่แล้วรึเปล่า เราก้อเลยคิดว่ามันเปนเรื่องปกติ แม้ว่าเราจะเรียนคณะวิทยาศาตร์ก้อตาม(หลายคนฮาที่เราเรียนวิทยาศาสตร์ แต่ไปพึ่งสัยศาสตร์ซะเอง) เราเลยไปดูครั้งแรกตอนที่ไปอัมพวา โดยรวมเราก้อว่ามันแม่นดี แต่ที่รู้ว่าแม่น ก้อเพราะเรารู้ส่วนนั้นของตัวเองอยู่แล้ว ส่วนไอที่ไม่รู้เนีย มันก้อยังไม่เคลียร์แฮะ - -"
และหลังจากนั้นมาจนถึงเมื่อวาน ที่ทำก้อยังคิดไม่ตกในการที่จะตัดสินใจ เรยขอบุกไปอีกที่ที่เพื่อนแนะนำมาว่าแม่นมากๆ .. และผลที่ออกมา เออ ยอมรับแม่นจิงๆ ขอวงเล็บว่าในสิ่งที่เรารู้อยู่แล้วนะ - ส่วนสิ่งที่เราอยากรู้(เรื่องอนาคต)ไพ่มันดันออกมาแบบคลุมเครือ เหมือนว่าไปทางไหนก้อดีทั้งนั้น ก้อต้องเลือกเอาเองเอง มั่วเอาเอง แถมหมอดูยังบอกว่าด้วยว่าเราอ่ะเป็นคนมี sense(ไม่รู้จะพูดหยั่งงี้กับทุกคนรึเปล่านะ ?) แต่ตอนนี้ขอบอกว่าไม่ว่าจะเซ้นต์ จะสมอง จะอะไรก้อตาม ดูมันงงๆไปหมด มึนๆ เบลอๆยังไงก้อไม่รู้แฮะ เหอๆๆๆ
ป.ล. มีเรื่องน่าดีใจ(รึเปล่า?) ตรงที่หมอดูทั้งสองคนทายตรงกัน 2 อย่าง คือ ..
ป.ล.สุดท้าย .. ที่อัพ blog เนี่ย ไม่ได้คิดจะอัพแข่งกะใครนะ คริ คริ คริ ^^"
13 ottobre เฮ้อออ .. ...
ตอนนี้รู้สึกแย่มากๆเรย
ไม่ใช่ทั้งกับใคร หรือว่าอะไร
เพราะมันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกจิงๆ
แบบว่า นั่งๆอยู่ก้อจะรุ้สึกหดหู่
ซักพักก้อจะคลื่นไส้
เซ็งๆ
ง่วงๆแต่ก้อนอนไม่หลับ
มีเรื่องมากมาย อยากคุย อยากเล่า
แต่ก้อไม่รู้จะเริ่มตรงไหน
ไม่รู้จะอธิบายยังไง
อยากไปเที่ยว
แต่ก้อไม่อยากออกไปไหน
ไม่รู้จะไปไหน
แต่ก้อไม่อยากอยู่บ้าน
..
อย่างนี้รึเปล่านะ ที่เค้าเรียกว่าโรคซึมเศร้า
หรือเราก้อแค่เซ็งธรรมดา
แล้วคนที่เค้าเปนโรคนี้ เค้าคงจะรู้สึกแย่กว่านี้อีกงั้นหรอ
โอ้ !! ไม่นะ
บางทีก้อรู้สึกเหมือนสมองมันเบลอๆ
นั่งทำอะไรบ้าๆบอๆ
เช่น
เล่นเพลงซ้ำๆเปนหลายร้อยรอบ
หรือ
แค่เริ่มเห็นว่า การดูข่าวน่าเบื่อๆซ้ำๆ มันก้อสนุกดีเหมือนกัน
เฮ้อ ... สงสัยเราจะอาการหนักจิงๆแฮะ
- -"
21 settembre .. ที่สุด แบบว่า เมื่อวานมีโอสไปงานแต่งงานญาติมา ทำหน้าที่เป็นญาติ(ห่างๆ)ฝ่ายเจ้าบ่าว ทำให้ต้องวุ่นวายในการหาชุด แต่งตัว ทำผม แต่งหน้า มากมาย ..
.. และเมื่อขั้นตอนเส็ดสมบูรณ์ฉะนี้ ชะนี เอ้ย เราก้อพร้อมจะไปงานแต่งงานแว้วววว !!!!
งานแต่งก้อเป็นเหมือนงานแต่งทั่วไป โดยจัดเป็นแบบ ค็อกเทล คือ แบบเดินไปตักอาหารมาทานเอง ซึ่งอาหารก้อจะเป็นพวกของขบเคี้ยวต่างๆ ซึ่งปกติเราจะบ่ยั่น และ ด้วยมาดคุณหนู ในชุดผู้ญิ้งง ผู้หญิง ทำให้งานนี้เราขอบายละกัน - โดยจะสรุปให้คร่าวๆดังนี้ ..
ป.ล. เราเปนญาติฝ่ายเจ้าบ่าวนะสาบานได้ !!! 55+
25 agosto Live & Learn ... เราว่าตอนนี้หลายๆคนคงเคยผ่านตามาบ้างกับ Forward mail ลักษณะนิสัยของแต่ละหมู่เลือด ที่ทำมาเปนแนวการ์ตูนหัวกลม อ่านง่ายฮาๆ เพื่อเปรียบเทียบลักษณะนิสัยของคนในแต่ละหมู่เลือดให้ได้เห็นกันอย่างชัดเจน ทั้งนี้ในหลายๆข้อที่เค้าได้แสดงไว้ กลับมีข้อนึงที่เราไม่เหนด้วยอย่างรุนแรง คือ หัวข้อการตรงต่อเวลา
ไอหมู่เลือดอื่นๆเราก้อไม่รู้หรอกว่า ตรง หรือ ไม่ตรงแค่ไหน บอกได้คำเดียวว่า หมู่โอ ที่ว่าชอบมาสายนั้นตรงมากๆๆๆ เนื่องจากเรามีเพื่อนอยู่คนนึง(เปนหมู่เลือดโอนี่แหละ) แร้วมันก้อเปนอย่างที่แสดงเอาไว้เรยอ่า นัด 11 โมง - 11 โมง นี่มันเพิ่งออกจากบ้านเอง เผลอๆบางทีแย่กว่านั้นอีก นัด 11 โมง - 11 โมง เพิ่งตื่นก็มี - -"
ส่วนของหมู่บีขอค้านนะ ที่ว่าชอบเบี้ยงนัดง่ะ เพราะไม่ว่าจะนัดอะไร ที่ไหน ยังไง หมู่บีอย่างเราก้อมาเร็ว และมารอก่อนเสมอ .. แต่นั่นก้อเปนความคิดเมื่อก่อนของเราอ่ะนะ เพราะตอนนี้เราได้พิสูจน์ด้วยตัวเองแร้วล่ะว่า หมู่บีอย่างเราๆนี่แหละ จอมวายร้าย ยัยเบี้ยวนัดตัวจริง - เรื่องมันมีอยู่ว่า เพื่อนของเราคนนึงเค้ากลับมาบ้าน และชวนเราเที่ยวเราก้อแบบยุ่งๆนะ แต่ก้ออยากเที่ยว เรยเปนคนนัดวัน เวลา สถานที่ อย่างดิบดีซะเอง แต่สุดท้ายก้อเปนคนยกเลิกนัดซะเองเหมือนกัน โดยโทรไปยกเลิกก่อนเวลานัด 2 ชั่วโมง 555+
ตอนนี้เรยกลับมาอ่าน Forward mail อันนี้ใหม่ เผื่อจะเข้าใจอะไรๆ ตัวเองมากขึ้นน่ะ 555+
23 agosto หมากตัวหนึ่ง .. เริ่มรุสึกว่า ชีวิตตัวเองตอนนี้มันเริ่มหนอนๆยังไงก้อไม่รู้ เคยคิดว่าเปนเพราะอะไร เปนเพราะตัวเราเองรึเปล่า รึเปนเพราะใคร หรืออะไร .. ช่วงนี้มีเรื่องงี่เง่าในชีวิตให้ติดตลอดเวลา แม้จะเปนแค่เรื่องเดิมๆ เปนปัญหาเดิมๆ แต่ก้อแก้ไม่ได้ซะที - มีคนเคยบอกไว้ ว่า ปัญหาทุกอย่างมีทางออกเสมอ แต่ตอนนี้เหมือนเราอยู่ในห้องว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยประตู ไม่รู้จะออกไปทางประตูไหนดี หรือจะพูดให้ถูกก้อคือ ออกไปไม่ได้ต่างหาก ประตูที่ล็อกจากทั้งสองด้าน ที่แม้เราจะปลดล็อคทางฝั่งเราแล้ว ก้อยังออกไปไม่ได้อยู่กี ถ้าอีกฝั่งเค้าไม่ยินดีจะเปิดให้ สุดท้ายก้อต้องกลับมาอยู่ในห้องเดิมอยู่ดี
มองอีกที ตอนนี้ชีวิตก้อเหมือนการเล่นเกม เราก้อเหมือนเปนตัวหมากตัวนึงในเกมนี้ ที่พอเค้าต้องการเราก็จับเราเดิน พอเค้าไม่พอใจเรา ไม่พอใจตำแหน่งของเรา ประโยชน์ของเรา หน้าที่ของเรา เค้าก้อแค่ล้มกระดาน แร้วก้อจับตัวหมากมาตั้งใหม่ก้อแค่นั้น
แต่ความเปนจริงมันไม่ใช่หรอกรุ้มั้ย หมากที่ถูกล้มไปแล้ว ก้อไม่อยากจะกลับเข้ามาในเกมนี้อีกหรอก แม้จะล้มอยู่อย่งนั้น แม้จะดูเหมือนไร้ค่า แต่มันก้อยังได้อิสระของตัวเองคืนมา อิสระที่จะได้ตัดสินใจ ที่แม้จะทำได้แค่นอนนิ่งๆ แต่ก้อเปนสิ่งที่มันได้เลือกเอง เท่านั้นก้อเพียงพอแล้ว
.. ตอนนี้เราก้อชักอยากจะนอนนิ่งๆ ไม่อยากรับรู้อะไร เหมือนหมากตัวหนึ่งอย่างนั้นเหมือนกัน ..
27 luglio Mode : เมาท์กระจาย ... เฮ้อออ .. ในที่สุดมิทเทอมก้อ่ผ่านพ้นไปอย่างเหนื่อยยากซะที ตอนนี้สบายขึ้นอีกนิด เพราะเหลือมีดปักหลังแค่อันเดียวคือ สัมมนาทีจะต้องพรีเซนต์วันอังคารนี้ !!!! ตอนนี้เลยขอมาทำอะไร ไร้สาระบ้าๆบอๆก่อน 555+
ก้ออย่างที่บอกตอนนี้เปนโหมดเมาท์ ก้อเพราะอยากเมาท์ แบบว่าตอนนี้มีเรื่องมากมายเต็มสมอง แต่ดีหน่อยที่ทั้งหมดไม่ใช่มรสุมชีวิต 555+
29 giugno คนสำคัญ .. ความหมายสำคัญ
.. นี่เปนผลงานที่เสียเวลาพักผ่อนตอนบ่ายขิงวันนี้ทำเชียวนะ - แน่นอนอย่าได้คิดว่า เราเย็บตุ๊กตาตัวนี้เองเรย(เหมือนอย่างที่ใครบางคนคิดไปแล้ว - -") ที่เราเก็บก้อคือ ไอตรงหมวกรับปริญญาเล็กๆนั่นแหละ .. เพื่อจะเอาไปเปนของขวัฐวันรับปริญญาของคนคนนึงที่มีความหมายกับเรา ในวันที่มีความหมายกับเค้าเช่นกัน ^^" :: Congratulation ::
28 giugno สิ่งที่ฉันเรียกว่ารัก ฉันนั้นรู้ตัวดี ว่าเคยเหลวไหลไม่ดีเท่าไร
คบเล่นๆลองๆ เผื่อใจหลายใจอย่างไง ไม่เคยหยุดที่ใครคนไหน จนวันนี้ที่มันบังเอิญมารักเธอ หรือว่าคิดระแวง และเธอนั้นยังไม่เคยมั่นใจ แค่ฉันไม่มีเธอ ก็กลัวและคิดไปไกล เข้าใจ แต่อยากให้ฟังไว้ อยากจะขอยืนยันกับเธออีกสักครั้ง สิ่งที่ฉันเรียกว่ารัก นั้นคือรักจริง บอกรักก็แปลว่ารักเธอหมดใจ ไม่มีทางเหลียวมองใคร ไม่ได้พูดแค่ปาก คำว่ารักกำหนดมาจากใจฉัน ถ้าเธอวันนี้ที่ไม่รู้ว่ารักมีจริง และรักที่ทำให้คนเราเปลี่ยนแปลง ไม่ได้เป็นเพียงนิยาย จะยอมแลกทุกอย่าง แค่ให้เธออยู่กับฉันเรื่อยไป ฉันก็พบความจริง ว่าความหมายรักมันคืออาราย และฉันไม่มีทางจะยอมสูญเสียเธอไป ยากเย็ญกว่าจะถึงจุดหมาย ก็จะไม่ทำตัวให้เธอต้องผิดหวัง สิ่งที่ฉันเรียกว่ารัก นั้นคือรักจริง บอกรักก็แปลว่ารักเธอหมดใจ ไม่มีทางเหลียวมองใคร ไม่ได้พูดแค่ปาก คำว่ารักกำหนดมาจากใจฉัน ถ้าเธอวันนี้ที่ไม่รู้ว่ารักมีจริง และรักที่ทำให้คนเราเปลี่ยนแปลง ไม่ได้เป็นเพียงนิยาย จะยอมแลกทุกอย่าง แค่ให้เธออยู่กับฉันเรื่อยไป สิ่งที่ฉันเรียกว่ารัก นั้นคือรักจริง บอกรักก็แปลว่ารักเธอหมดใจ ไม่มีทางเหลียวมองใคร ไม่ได้พูดแค่ปาก คำว่ารักกำหนดมาจากใจฉัน ถ้าเธอวันนี้ที่ไม่รู้ว่ารักมีจริง และรักที่ทำให้คนเราเปลี่ยนแปลง ไม่ได้เป็นเพียงนิยาย จะยอมแลกทุกอย่าง แค่ให้เธออยู่กับฉันเรื่อยไป 19 maggio tripนี้ที่ เขาค้อ
เริ่มต้นด้วยดอกแรก .. ดอกอะไรก้อไม่รู้ แต่เราชอบที่สุดเรยอ่ะ ต่อด้วยนี่เรย .. ดอกไมยราพ หายากมากกกก เพราะเราก้อเพิ่งเคยเหน
.. อันนี้ ดอกเข็ม คงจะรู้จักกันดี ..
.. เฟื่องฟ้า ..
.. ดอกไม่รู้อีกเช่นกัน 555+ ..
ต่อไปเปน ตระกูล กุหลาบฮะ ..
=^^=
... เพิ่งกลับมาจาก เขาค้อ ฮะ - ไปคกับทั่นพ่อ ทั่นแม่มา มีหน้าที่เปนช่างภาพ ถ่ายตลอด ตอนกิน เดิน เที่ยว ช้อป เอาหมด คุ้มค่าจ้าง 500(เอง -"-) เขาค้อ ช่วงนี้ไม่ใช่ฤดูเที่ยวเรยฮะ คนเรยค่อนข้างน้อย แต่อากาศก้อดีใช้ได้เรยอ่ะ ถ้าขึ้นมาตั้งแต่ตอนเช้าๆก้อคงได้เหน ทะเลหมอก เหมือนกัน(ขนาดเรามาตอนเที่ยงๆแร้ว อากาศยังเยนๆอ่ะ) แต่ทางขึ้นแบบว่าค่อนข้างโหดสำหรับรถกำลังน้อยๆอ่ะ - เจ้าเชฟฯเราก้อเกือบแย่เหมือนกัน แต่พอตอนขึ้นพระตำนักเขาค้อ ก้อต้องยอมแพ้ฮะ กำลังไม่พอจิงๆน่าเสียดายฮะ น่าเสียดาย T^T
14 maggio เรื่องของ .. อนาคต เผลอแป้ปเดียวก้อเลยมาจนถึงกลางเดือน พ.ค. แร้ว - นั่นก้อหมายถึงว่า เวลาแห่งการพักผ่อนช่วงปิดเทอมก้อใกล้จะหมดลงเช่นกัน (หรออออ .. ทะมายเราเหนื้อยเหนื่อยวะ ? ยังกะยังไม่ได้พักเรยยย 55+) เทอมหน้าจะเจอไรมั่ง จะเปนยังไง จะต้องทำอะไร เปนเหมือนความจริงอันโหดร้ายที่ใกล้เข้ามาทุกที ทุกที .. ถึงตอนนี้ก้อเริ่มคิดถึงอนาคต จบแร้วจะทำไง จะทำอะไรต่อไปดี เรียนต่อดีไหม แร้วเรียนต่ออะไรดี รึจะทำงาน แร้วที่ไหนเค้าจะรับ ยิ่งคิดยิ่งเครียด แร้วก้อเศร้า แร้วก้อปลง แร้วก้อลืม(ซะงั้น) 555+
วันนี้เนื่องจากว่า ฝนตกหนักมากๆๆๆๆๆ ก้อเรยไม่ได้ไปสอนน้อง กว่าจะออกจากบริษัทได้ก้อราวๆ 6 โมงเยน ก้อเรยกลับรถไฟฟ้า กลับมาที่รพ. ทันได้ดูหนังเรื่อง คนเหล็กภาค3 พอดี - เรื่องนี้ ที่บ้านเรามีวิดีโอด้วย เปนภาค1 และ ภาค2 ซึ่งเราวาสนุกมากๆเรยทั้งสองภาค เพิ่งรุ้ว่ามันมีภาค3 ก้อวันนี้แหละ ส่วนตัวเอกของเรื่องก้อแน่นอน ลุงอาโนว์ ชวาสเนกเกอร์ ทั้งสามภาคนั่นล่ะ ..
มาถึงภาคนี้ เปนเรื่องตอนที่ พระเอกของเรื่อง(ตามเนื้อเรื่องคือ เค้าจะเปนหัวหน้ากลุ่มของมนุษย์ ที่จะไปทำสงครามกับหุ่นยนต์)เปนผู้ใหญ่ โดยคนเหล็กในตอนนี้ถูกส่งกลับมาเพื่อทำให้เค้า และ(คนที่จะเปน)ภรรยา(ในอนาคต)ของเขาอยู่รอด ส่วนตัวร้ายก้อเหมือนกับภาคสอง คือมนุษยเหล็กไหล แบบว่าเจ้าตัวนี้จะสามารถแปลงเปนอะไรก้อได้ทีมันสัมผัส แต่จะเด่นกว่าตอนที่สองตรงที่ ภาคนี้(ซึ่งเล่าถึงช่วงที่มีการใช้เทคโนโลยีมากขึ้นกว่าภาคก่อนๆ)จะมีการแฮ็คระบบข้อมูล แร้วก้อเปลี่ยนหุ่นยนต์ต่างๆให้กลายเปนพวกได้อย่างง่ายดาย(คล้ายๆเรื่องทรานส์ฟอร์มเมอร์ ที่เอาเหล็กแหย่ๆก้อแปลงร่างอ่ะ) - ซึ่งโดยรวมภาคนี้ถือว่า สนุกมากๆๆ คนที่เคยดูภาค1 ภาค2มารับรองไม่ผิดหวัง โดยเฉพาะตอนจบที่พระเอก กับนางเอกจะไปปิดระบบสกายเน็ต(ระบบที่เปนเหมือนไวรัส ที่จะทำให้หุ่นยนต์ทุกตัว ต่อต้านคำสั่งของมนุษย์ หรือก้อคือระบบที่จะเปนตัวจุดชนวนทุกอย่างนั่นเอง)ที่ฐานทัพของสหรัฐในแม็กซิโก ซึ่งมันหักมุมตรงที่ ไอฐานทัพนั้นมันไม่ใช่ที่ที่มีระบบสกายเน็ตบ้าบอ แต่เปนที่หลบภัยสำหรับบุคคลสำคัญที่จะปลอดภัยจากอาวุธต่างๆแม้กระทั่งระเบิดนิวเคลียร์ก้อตาม เรยทำให้พระเอกกับนางเอกรอดชีวิตจากสงครามนิวเคลียร์ อย่างที่คนเหล็กมันบอกไว้ตั้งแต่ต้นว่า ภารกิจของมันคือ ปกป้องพระเอกกับนางเอกให้มีชีวิตรอด ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงอดีตอย่างที่พระเอกจะทำ เพราะว่าอนาคตมันเปนสิ่งที่กำหนดไว้แร้วว
.. ดูถึงตรงนั้นขนลุกเรย คนแต่งนี่คิดได้อ่ะ เก่งสุดๆ ชอบๆๆ - ตอนนี้เรยเริ่มคิดเข้าข้างตัวเอง ว่าบางทีอนาคตเราอาจจะถูกกำนดไว้แร้วก้อได้ แค่ปล่อยให้มันเปนไปตามทางของมัน ช้ววซ้า ~ 5555+ 20 aprile จิงจังไปไหม ? .. ... จนถึงวันนี้ เรียกเวลาก้อได้เดินมาครึ่งนึงของช่วงปิเทอมละ - แร้วก้อได้เวลาที่ต้องลงทะเบียนเทอมหน้าแร้วด้วยล่ะ - สำหรับปีสี่(ที่จะถึงนี้) วิชาบังคับมี 3 ตัวอ่า รวมแค่ 9 หน่วย ซึ่งทำให้ข้าพเจ้าว่างมากกกกกก แต่ก้อไม่สามารถลงอะไรๆที่อยากลงได้เช่นกัน อย่าง โยคะ ที่อยากลงหนักหนา ก้อดันมาอยู่วันพุธบ่าย ซึ่งตูมีเรียนวิชาเลือก(ที่กึ่งๆบังคับ) ก้อเรยลงไม่ได้อยู่ดี - so sad เหอะ T^T
แถวตอนนี้ ตารางสอนอีเดียทมากๆ มีเรียนแค่ช่วบ่ายของทุกๆวันเท่านั้น เช้าสุดก้อมีอังคารกะพะหัด ตอนสิบโมง - ซึ่งตูต้องมามหาลัยแต่เช้า(7 โมง)ทุกวันอยู่แร้ว เพราะต้องมาพร้อมพ่อ .. สาดดดด แร้วตอนเช้าๆนี้ตูจาหาไรทำดีวะ? - รึจะอ่านหนังสือทบทวน ตั้งใจเรียน พยายามเก็บช้วนทิ้งทวน 55+ .. ชักจะเนิร์ทไปละตู เอิ๊กกส์ๆ
อา .. พูดถึงสิ่งที่ทำตอนนี้มั่ง - เรื่องฝึกงาน ก้อมีความสุขดีเหมือนเคย งานก้อมีตลอดเหมือนเคย พี่ๆเพื่อนๆก้อน่ารัก(เหมือนเคย/ยังไงก้อหยั่งงั้น) เหอๆๆๆๆ .. วันก่อนได้คุยกะเพื่อนเก่าสมัยป.ปลายคนนึง เรยได้รู้ว่า ที่ที่เราฝึกงานตอนนี้สบายมั่กๆเมื่อเทียบกับของใครหลายๆคน เหอๆ เพราะฟังดูแร้วของมันถึกมากมาย เหนว่าทำงานจนปวดหลังกันเรยทีเดียว เหอๆๆ - เพราะฉะนั้น ตอนนี้ข้าพเจ้าเรยมีอะไรอะไรทำไปเรื่อยๆจนถึง 30 พ.ค. แระก้อจะเปิดเทอมทันทีในวันที่ 2 มิ.ย. โห ... เนิร์ทจิงๆกู - -"
แร้วอีกเรื่อง .. ตอนนี้ไม่รู้เปนรัย รุสึกอยากเที่ยวมากๆๆ อยากเที่ยวแบบไปไกลๆเรย ไปเดิน ไปค้าง ไปเที่ยว เอาแบบเที่ยวให้ชุ่มปอดไปเรยยย - แต่ก้อติดปัญหานิดหน่อยตรงที่ว่า ..
อืมมม .. จบข่าว - -"
.. เมื่อก่อนที่เคยบอกว่า ไม่ค่อยว่าง จนไม่มีเวลาที่จะทำให้คิดถึง ใครๆ แต่ตอนนี้คิดถึงเพื่อนมากๆๆๆ ทำให้นึกถึงการ์ตูนเล่มนึงที่เพิ่งอ่านไป - มันเปนเรื่อง ปิดเทอมใหญ่หัวใจว้าวุ่น ฉบับการ์ตูน ที่ยืมไอหยกมาอ่าน(กราบขอบพระคุณ) ซึ่งตอนที่เปนบทนำมันจะมีเขียนประมาณว่า "ปิดเทอม .. เวลาที่ใครหลายๆคนได้ทำอะไรใหม่ๆ มีเพื่อนใหม่ รักครั้งใหม่ บางคนสูงขึ้น บางคนผอมลง .. บลาๆๆๆ" - อ่านแร้วซึ้งดี .. แร้วก้ออยากให้เพื่อนๆรู้เหมือนกัน ว่าเราคิดถึง ตลอดเวลา ..
|
|
|
+Ma%5bT%5dH...tha+%7e+Lun%5bL%5da....Lu%5bN%5dL%5bA%5d+(%ef%bd%a5%cf%89%ef%bd%a5%ef%bd%a1)%e0%ae%90+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
